görünür evren ışığın başlangıçtan bugüne erişebildiği mesafeyle sınırlıydı
ancak
evrenin ufuk çizgisi sürekli genişleyerek göremediğimiz bölümleri de içeriye alıyor
erişebildiğim;
insan olarak kendimi bir Karyatid gibi hissediyorum
diğer yandan….ufuk çizgisi içime dolduğundan beri
d uygum da
adım seslenildiğinde,onun bize ait olmadığını keşfediyorum ama bunu söyleyemiyorum
çünkü gerçek adımı telaffuz edemiyorum,sadece zihnimde ve duygularımın dolandığı bedenimde duyabiliyorum
